Πάσχος Μανδραβέλης: Τα τρολ του left.gr

Επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ και το left.gr κάνει ο δημοσιογράφος της "Καθημερινής" Πάσχος Μανδραβέλης.
Διαβάστε τι έγραψε στο προσωπικό του blog, medium.gr με τίτλο: "Τα τρολ του left.gr":

"Η σύζυγος ενός δημοσιογράφου δεν είναι του ανδρός της και δεν είναι του πατρός της, όπως έλεγε και ένα παλιό σύνθημα της αξιοπρεπούς αριστεράς.


Θυμάμαι παλιά την αριστερά με ήθος. Μαχόταν για τις ιδέες της αλλά δεν ασχολείτο με τα γυναικόπαιδα των πολιτικών της αντιπάλων, ή όσων -τέλος πάντων- θεωρούσε πολιτικούς της αντιπάλους. Με το νέο φρούτο των «κινημάτων», όπως αυτά αποτυπώθηκαν στην πολιτική ζωή μέσω ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερά δεν έχασε μόνο τον ορθό λόγο. Έχασε και την αξιοπρέπειά της.

Με τα υπόλοιπα τρολ των social media αποφάσισα να μην ασχοληθώ. Είμαι υπέρ της ελευθερίας του λόγου αλλά όπως θα έλεγε ο Ηubert Η. Ηumphrey το δικαίωμα των διάφορων «ενημερωτικών» blogs να γράφουν, δεν συνεπάγεται και υποχρέωση μας να τα παίρνουμε στα σοβαρά.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο όταν το ημιεπίσημο site του ΣΥΡΙΖΑ, ανακυκλώνει διάφορες αθλιότητες που κατά καιρούς εμφανίστηκαν στα κατακάθια του διαδικτύου. Έτσι, λοιπόν, στην πρώτη σελίδα της ηλεκτρονικής «Αυγής» έξω δεξιά και υπό την ρουμπρίκα «Τα νέα του Left.gr» διάβασα την πρωί, πρωί την «είδηση» που είχε τον τίτλο «Ιδιαιτέρα του Παπακωνσταντίνου; Έλα δεν το πιστεύω!».

Το κείμενο το left.gr «πληροφορούσε» τους απανταχού αριστερούς τα εξής: «Όταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου πήρε τη θέση του διευθυντή του ΠΑΣΟΚ (2003-2004), αλλά και όταν στη συνέχεια έγινε εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, η σύζυγος του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη, Σοφία, υπάλληλος του ΙΚΑ Κοζάνης, αποσπάστηκε στο ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου ως απολύτου εμπιστοσύνης. Από τότε που έγινε υπουργός, υπήρξε ιδιαιτέρα του και στα δύο υπουργεία, Οικονομικών και ΥΠΕΧΩΔΕ, στα οποία τοποθετήθηκε».

Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε ότι ο όρος «ιδιαιτέρα», υπήρχε μεν στις παλιές ελληνικές ταινίες, αλλά δεν χρησιμοποιείται πλέον. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, για παράδειγμα, ή ο κ. Δημήτρης Στρατούλης έχουν συνεργάτες στα γραφεία τους αλλά δεν φαντάζομαι να έχουν «ιδιαιτέρες». Αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει όταν αντλείς ειδήσεις από ακροδεξιά blogs. Πρώτα υιοθετείς την ορολογία, μετά τις έννοιες, κατόπιν τις αντιλήψεις και στο τέλος τις πρακτικές.

Δεύτερον «η σύζυγος του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη» (η οποία παρεμπιπτόντως και την περίοδο 2003-2004 παρέμενε υπάλληλος του ΙΚΑ Κοζάνης) δεν είναι του ανδρός της και δεν είναι του πατρός της, όπως έλεγε και ένα παλιό σύνθημα της αξιοπρεπούς αριστεράς. Είναι ο εαυτός της και κάνει τις επιλογές της. Εκτός αν οι σύντροφοι των κινημάτων υιοθετούν και τις διδαχές του Αποστόλου Παύλου: «Αι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθε ως τω Κυριω, ότι ο ανήρ έστι κεφαλή της γυναικός... αλλ' ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τω Χριστώ, ούτω και αι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν εν παντί» (Προς Εφεσίους 5.22) Αλλά είπαμε: πρώτα υιοθετείς τις «ειδήσεις» από τα ακροδεξιά blog, μετά την ορολογία, κατόπιν τις αντιλήψεις κ.λπ.

Δεν θα επεκταθώ στα 3/4 ψεύδους κι 1/4 αλήθειας που έχει το εν λόγω τρολάρισμα, διότι οι επιλογές μιας δημοσιου υπαλλήλου δεν είναι δουλειά ούτε του ανδρός της, ούτε του πατρός της, αλλά ούτε -φαντάζομαι- και του ΣΥΡΙΖΑ.

Xειραγωγώντας την ενημέρωση

Tου Πασχου Μανδραβελη
Για δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια, κάποιοι εξέδραμαν ανενόχλητοι στα στούντιο της ΕΡΤ για να πουν στην κάμερα τον καημό τους. Δεν διαμαρτυρήθηκαν, όπως κάθε πικραμένος από τη δημόσια τηλεόραση δικαιούται να κάνει εκτός του κτιρίου της ΕΡΤ· αποφάσισαν να πάρουν το δελτίο ειδήσεων στα χέρια τους. Μπούκαραν στη ΝΕΤ και διεκδίκησαν το αυθαίρετα προσδιορισμένο «δικαίωμά» τους να ακουστούν.
Οι πενήντα περίπου νεολαίοι δήλωσαν «συντονιστικά των καταλήψεων των ΑΕΙ». Προφανώς σ’ αυτή τη χώρα «είσαι ό,τι δηλώσεις», αλλά πώς πιστοποιείται ότι οι καταληψίες ήταν φοιτητές; Με βάση ποιες (έστω εσωτερικές) διαδικασίες αποφάσισαν την κατάληψη της ΝΕΤ; Μπήκε στις ολιγομελείς γενικές συνελεύσεις το ζήτημα; Ψηφίστηκε; ΄Η απλώς πενήντα νοματαίοι αποφάσισαν να κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική, κουρσεύοντας τον τίτλο «συντονιστικά των καταλήψεων των ΑΕΙ»; Και στο κάτω-κάτω της γραφής, τι είναι η δημόσια τηλεόραση που όλοι μας ακριβοπληρώνουμε; Οποιος περνάει απ’ έξω μπορεί να μπαίνει και να κάνει πρόγραμμα; Μετά την «άμεση δημοκρατία», αποκτήσαμε και «άμεση δημοσιογραφία»; Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε μπαίνει ένα ερώτημα: τι θα γίνει αν δύο ομάδες διαμαρτυρομένων καταλάβουν ταυτόχρονα τη ΝΕΤ; Θα παίξουν ξύλο για το ποιος θα πρωτοπροβληθεί στο δελτίο;
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Γενναίοι και μοιραίοι αντάμα

Tου Πάσχου Μανδραβέλη

Το πιο εντυπωσιακό γεγονός στην απεργία των δημοσιογράφων είναι αυτό που συνέβη πριν την απεργία. Ανακοινώθηκαν απολύσεις την ώρα που τα προεδρεία των συνδικαλιστικών οργανώσεων ανακοίνωναν στις συνελεύσεις των εργαζομένων την απόφασή τους για τετραήμερη αποχή από την εργασία.

Ήθελαν οι εκδότες να εκφοβίσουν τους μέλλοντες απεργούς; Χλωμό. Έτσι κι αλλιώς η απόφαση για κινητοποιήσεις ελήφθη ερήμην των εργαζομένων και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (που αποφάσισαν) δεν τις σκιάζει φοβέρα καμιά. Μήπως ήθελαν να τονώσουν το αγωνιστικό φρόνημα των όσων έκοντες άκοντες θα απεργούσαν; Πιθανόν. Μήπως βόλευε η απεργία τους εκδότες περισσότερο απ’ ότι τους εργαζόμενους; Είναι επίσης μια ισχυρή πιθανότητα και –παρεμπιπτόντως - αφού βρήκαν έτοιμη απεργία αποφάσισαν να απολύσουν πέντ’ έξι εργαζόμενους.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι αυτή η κίνηση δεν προβλημάτισε κανένα. Δεν συζητήθηκε καν. Δεν αναρωτήθηκε κανείς τι σηματοδοτεί ή αν υπάρχει πίσω κάτι που δεν ξέρουμε. Μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της «ταξικής πάλης», θεωρήθηκε φυσιολογική. Βγήκε στην επιφάνεια ο παλιός μανιχαϊσμός «κακά αφεντικά - καλοί εργαζόμενοι» και πνίγηκε κάθε προβληματισμός.
H ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ